Ervaringsverhalen
Lees ervaringsverhalen van deelnemers aan het sportplan van Tegenkracht, Stichting Kanker en Sport.
-
Marjan Peltenburg
Half oktober 2009 werd bij mij borstkanker geconstateerd. In November geopereerd, daarna 6 chemokuren en aansluitend bestralen. Nu ben ik nog bezig met 5 jaar hormoontherapie. Van een gezond actief mens ben je ineens patient en loop je tegen allerlei beperkingen aan. Al tijdens de chemokuur ben ik begonnen met een paar keer per week te wandelen om mijn conditieverlies enigszins binnen de perken te houden. -
Carmen de Veer
Wat kwam ik onverwachts in de spreekwoordelijke achtbaan te zitten: “you’re in for the ride”, wanneer je de diagnose krijgt dat je borstkanker hebt. Mijn leven zoals ik het gewend was, stond stil. Nu stond opeens alles in het teken van ziekenhuisbezoeken, het nieuws een plek geven, hoe gaan we er thuis mee om i.v.m. onze 2 kinderen & de behoefte om er meer over te weten. Drie operaties heb ik tenslotte gehad. En aansluitend de chemokuur (TAC) gevolgd door een hormoonkuur voor de komende 5 jaar.
-
Sraar Smits
De datum 29 juni 2006 zal ik nooit meer vergeten. Een zwarte dag in mijn leven. Maar ik zal me eerst eens voorstellen. Mijn naam is Sraar Smits, geboren in 1953 in een gezin van acht kinderen in het mooie dorp Sevenum in Noord-Limburg. Hier ben ik in een heerlijke omgeving opgegroeid. Nooit problemen met mijn gezondheid gehad.
-
Peter Kapitein
Vermoeidheid in balans
Als ik in november 2006 al bijna twee jaar ziek ben, vraagt de lerares van mijn oudste zoon Milo hoe het is om een papa met kanker te hebben. ‘Ik wist niet zo goed wat ik zeggen moest, papa, want ik merk eigenlijk niks aan jou.’ Het was voor mij een bevestiging dat ik goed op weg ben.
Mijn naam is Peter Kapitein, ik ben 46 jaar, gelukkig getrouwd met Marjolijn en vader van twee prachtige jongens: Milo (10) en Jaron (8). Sinds twee jaar ben ik kankerpatiënt. Dat had ik nooit verwacht. Kanker krijgt iemand anders. Ik niet. Ik ben sportman en heb de afgelopen 20 jaar getraind als een beest en meer dan 200 triatlons gedaan. Dan word je niet ziek! Tot 7 januari 2005, ’s middags om 5 uur. Toen werd ik wél ziek. Ik kreeg te horen dat ik kanker had. Mijn wereld stortte in en mijn leven is vanaf dat moment verdeeld in de periode vóór 7 januari 2005 en de periode erna. ’s Ochtends als de wekker afloopt is mijn eerste gedachte: ‘ik heb verdomme kanker’ en met deze gedachte val ik ’s avonds ook weer in slaap.
-
Chris Mooij
HOE ERVAAR JE DE MEDEDELING U “HEEFT EEN MAAGTUMOR”.
Juni 2003 ontdekte mijn vrouw op een vrijdagavond een knobbeltje in haar borst. Maandag daarop direct naar de huis arts.
Deze stuurde haar door naar het Groene Hart ziekenhuis te Gouda. Hier werd een punctie genomen en op kweek gezet. De uitslag, kwaadaardige borst kanker. Besloten werd amputatie en daarna chemo therapie. Alles herstelde goed, tot in mei 2004, pijn in haar rug tijdens fietsen. M.n. als ze over een hobbel in de weg ging. Onderzoek wees uit dat er een tumor(en) tussen de ruggenwervels. Wederom chemo therapie en bestraling. December 2005 kreeg ze irritatie op haar gezicht, rechter wang. Wij veronderstelde aangezichtspijn. Onderzoek wees uit een tumor bij de hersenen. Hiervoor werden z.g.n. precisie bestralingen en chemo therapie toegepast, echter de irritatie werd niet verholpen.
-
Yildiz Venekamp
Met tranen in mijn ogen keek ik naar de overwinning van Maarten van der Weijden tijdens de Olympische spelen. Kippenvel. Hij heeft een chemokuur gehad, net als ik.Hij sport, ik ook. Dat geeft natuurlijk direct een band. Met nog meer overgave oefen ik mijn borstcrawl tijdens mijn wekelijkse zwemtraining. Hij heeft goud. Ik vind dat iedereen die een chemokuur overleeft een gouden medaille verdient. Dat is namelijk ook een topprestatie.
-
Willyjan de Later
Nadat in juni 2007 een kwaadaardige tumor in mijn hoofd werd ontdekt, stond de wereld voor mij en mijn omgeving volkomen op zijn kop. Ik voelde mij niet ziek, maar er volgde een serie onderzoeken, een operatie waarbij een groot deel van de tumor werd weggenomen en een serie van 30 bestralingen, gecombineerd met chemomedicijnen. Ik was nooit een echt sporttype, maar liep en fietste wel regelmatig; na alle gebeurtenissen was er echter niet zo veel conditie meer over.
-
Nino van Rooijen
In april 2006 hoorde ik voor het eerst van de stichting Tegenkracht via mijn bedrijfsarts . Nadat ik al mijn behandelingen tegen borstkanker achter de rug had wilde ik weer aan het herstel van mijn conditie werken . Ik wilde hier graag advies en begeleiding bij hebben omdat ik het vertrouwen in mijn lijf wel een beetje kwijt was.
Na overleg met de stichting ben ik in het Sport Medisch Centrum gekeurd door een sportarts. Zelf heb ik een fysiotherapiepraktijk in mijn woonomgeving gevonden waar het mogelijk is om onder begeleiding te sporten.